برشتهکاری و رنگ قهوهای
برشتهکاری، قندها و ترکیبات آمینی را از راه واکنشهای مایارد دگرگون میکند و ملانوئیدینهای قهوهایرنگ و مولکولهای معطر میسازد. واکنشهای حرارتی دیگر نیز سهم دارند. این ترکیبات در رنگ قهوهای تیره و ویژگیهای برشتهٔ آمریکانو نقش دارند؛ انتخاب دانه و شرایط برشتهکاری بر نتیجه اثر میگذارند. [4]
اسیدهای کلروژنیک و طعم
قهوه حاوی اسیدهای کلروژنیک، خانوادهای از ترکیبات فنولی، است که هنگام برشتهکاری تغییر میکنند. بخشی به لاکتونها و فرآوردههای دیگری تبدیل میشوند که با تلخی ارتباط دارند. افزودن آب غلظت آنها را کم میکند، اما ترشیِ ادراکشده به اسیدهای دیگر و تعادل شیمیایی محیط هم بستگی دارد؛ رقیقسازی به معنای خنثیکردن اسیدها نیست. [5]
عصارهگیری پیش از رقیقسازی
آب داغ زیر فشار، ترکیبات محلول را از قهوهٔ آسیابشده استخراج میکند. اندازهٔ ذرات، جریان آب، مقدار قهوه، خروجی نوشیدنی و دما بر ترکیب اسپرسو اثر دارند. پژوهشهای تجربی نشان میدهند تغییر دمای عصارهگیری میتواند ویژگیهای شیمیایی و حسی را تغییر دهد. آبی که پس از آن افزوده میشود، شات آماده را رقیق میکند و عصارهگیری از بستر قهوه را ادامه نمیدهد. [6] [7]
غلظت، حجم و کافئین
برای مقدار ثابتی اسپرسو، افزودن آب غلظت کافئین و جامدات محلول را در هر میلیلیتر کاهش میدهد، در حالی که مقدار کل آنها تقریباً ثابت میماند. این نتیجه از اصل رقیقسازی به دست میآید، نه از آزمایشی ویژهٔ آمریکانو. پژوهش روی قهوهٔ چکهای، غلظت را با تفاوتهای حسی مرتبط میداند. بنابراین فنجانی حجیمتر با طعمی ملایمتر لزوماً کافئین کمتری ندارد؛ مقدار کافئین اسپرسوهای کافهای نیز بسیار متغیر است. [3] [8] [11]
کرما و حلقهٔ فندقیرنگ
کرمای اسپرسو کفی از حبابهای گاز است که عمدتاً با دیاکسیدکربن آزادشده از قهوهٔ برشته ارتباط دارد، نه با شیر. پس از افزودن آب، با جابهجایی و فروپاشی کف، ممکن است حلقهای نازک و فندقیرنگ پیرامون سطح تیره باقی بماند. پژوهشهای اسپرسو نشان میدهند کرما بر آزادشدن عطر اثر دارد؛ این یافته ضخامت ایدئالی برای حلقهٔ کرمای آمریکانو تعیین نمیکند. [9] [10]