برشتهکاری، رنگ و طعم
در برشتهکاری، واکنش مایارد و دیگر واکنشهای حرارتی، ملانوئیدینهای قهوهایرنگ و ترکیبات معطر فرّار تولید میکنند. اسیدهای کلروژنیک نیز دگرگون میشوند و برخی فرآوردههای آنها در تلخی نقش دارند. رقیقشدن، رنگ کهربایی نیمهشفاف را آشکار میکند؛ از رنگ بهتنهایی نمیتوان درجهٔ برشت، کافئین یا اسیدیته را سنجید. [4] [5]
عصارهگیری پیش از رقیقشدن
عبور آب داغ از قهوهٔ ریزآسیابشده، ترکیبات محلول را استخراج و روغنها را پراکنده میکند. آسیاب، جریان، دما و مقدار نوشیدنی خروجی بر ترکیب عصاره اثر دارند. افزودن آب سرد پس از عصارهگیری، غلظت را تغییر میدهد و معادل عبور طولانیتر آب از بستر قهوه نیست. [6]
رقیقشدن در سرما و رایحه
یخ هنگام ذوب گرما جذب میکند و با افزودن آب، غلظت مواد محلول قهوه را بهتدریج کاهش میدهد. پژوهشی با مقایسهٔ اسپرسو و قهوهٔ سرددم، از قهوهٔ تازه و نگهداریشده، تفاوتهایی در ترکیبات فرّار و ویژگیهای حسی یافت. چون هم روش دمآوری و هم دما متفاوت بودند، این پژوهش اثر سردکردن اسپرسو را بهتنهایی مشخص نمیکند و شدت رایحهٔ این دستور را تعیین نمیکند. [8]
خط نازک کرما
کرمای اسپرسو، کف قهوهای است که در آن گاز، عمدتاً دیاکسید کربن، در بستری مایع و پیچیده قرار دارد. پس از ریختن روی آب و یخ، ممکن است خطی نازک و نخودی روشن از آن باقی بماند و سپس با خروج مایع از میان حبابها و فروپاشی آنها از هم بگسلد. ماندگاری آن به قهوه و شیوهٔ آمادهسازی بستگی دارد؛ کف شیر یا معیار قابلاعتماد کافئین نیست. [7]
اسپرسوی سردشده و کلدبرو
آیس آمریکانو با اسپرسوی عصارهگیریشده با آب داغ آغاز میشود؛ در کلدبرو، قهوه زمان طولانیتری با آب خنکتر تماس دارد. پژوهشهای مقایسهای نشان میدهند پیاچ، اسیدیتهٔ قابل تیتر و نتایج آزمونهای آنتیاکسیدانی میتوانند مستقل از هم تغییر کنند. سرو سرد، اسیدیتهٔ کمتر یا فایدهٔ سلامت بیشتر را ثابت نمیکند. [9]