برشتهکاری و واکنش میلارد
هنگام برشتهکاری، واکنش قندها با ترکیبات آمینی به تولید مولکولهای معطر و ملانوئیدینهای قهوهایرنگ میانجامد. این فرایند در کنار دیگر واکنشهای حرارتی، رایحههای برشته، آجیلی و کاراملی میسازد؛ چنین توصیفهایی لزوماً به معنای افزودن طعمدهنده نیستند. [3]
اسیدهای کلروژنیک و طعم
قهوه حاوی اسیدهای کلروژنیک است که بخشی از آنها در برشتهکاری به لاکتونها و ترکیبات دیگر تبدیل میشوند. نسبت این مواد در شکلگیری تلخی و اسیدیته نقش دارد. درجهٔ برشت بهتنهایی طعم لاتهٔ نهایی را تعیین نمیکند. [3]
عصارهگیری اسپرسو
آب داغ تحت فشار، ترکیبات محلول را از قهوهٔ ریزآسیابشده استخراج و بخشی از روغنها را پراکنده میکند. دمای حدود ۹۰ تا ۹۶ درجهٔ سانتیگراد و زمان ۲۰ تا ۳۵ ثانیه، نمونهای از تنظیمات اسپرسو هستند، نه مشخصات آمبردو. درجهٔ آسیاب، مقدار قهوه، مقدار نوشیدنی خروجی و ترکیب شیمیایی آب نیز مؤثرند؛ زمان بهتنهایی معیار تعادل نیست. [3]
پروتئینهای شیر و بافت سطح
کازئین و پروتئینهای آبپنیر میتوانند در مرز هوا و آب قرار بگیرند و هنگام هوادهی به پایداری حبابها کمک کنند. چربی و فرایندهای تولید شیر نیز بر پایداری کف اثر میگذارند. آیس لاته معمولاً با شیر سرد و بخارنخورده تهیه میشود؛ میکروفوم و لاتهآرت، روشهایی اختیاریاند و ویژگی ضروری این نوشیدنی نیستند. [4]
سردشدن، رقیقشدن و تفاوت با کلدبرو
یخ هنگام ذوب گرما جذب میکند و با افزودن آب، غلظت طعم را بهتدریج کاهش میدهد. سردکردن اسپرسوی داغ، آن را به کلدبرو تبدیل نمیکند. در کلدبرو، تماس طولانیتر با آب خنکتر میتواند ترکیب عصاره را تغییر دهد. بررسیهای آزمایشگاهی نشان میدهند که پیاچ، اسیدیتهٔ قابل تیتر و نتیجهٔ آزمون آنتیاکسیدانی الزاماً همجهت نیستند؛ سردبودن، اسیدیتهٔ کمتر یا فعالیت آنتیاکسیدانی بیشتر را تضمین نمیکند. [7]